Het gekste aan mijn verhuizing vind ik dat mijn appartement weer wordt zoals het ooit was.

Vijf jaar geleden was het leeg. Ik weet nog hoe ik met mijn moeder en oma voor het eerst in de woonkamer stond. De doos van mijn gloednieuwe prullenbak fungeerde als tafel. Mijn zusje was iets later. Ik had de parlofoon blijkbaar niet goed teruggehangen; in de centrale hal kon mijn zusje via de luidspreker al horen hoe fantastisch wij het appartement vonden. Ik had geen idee wat me allemaal te wachten stond in het huis.

Nu zitten bijna al mijn spullen in dozen en de meubels en grote spullen die meegaan zijn vakkundig in bubbeltjesfolie gewikkeld. Op de bank, die nog zo’n 36 uur van mij is, laat ik een traantje. Ik ben stiekem een beetje bang dat ik tijdens de overdracht ga huilen, dan kan ik het beter nu alvast doen. Zo probeer ik als (meestal) rationeel persoon mijn emoties te reguleren. Misschien werkt het, waarschijnlijk niet.

Mijn appartement is bijna zoals het was. Mijn leven zal niet meer zo worden als het toen was. Ik ben ouder, niet per se wijzer, maar wel veel mooie ervaringen rijker. Ik kijk terug op meerdere vakanties en misschien toch ook wat persoonlijke ontwikkelingen.

Ik denk aan hoe ik over een paar jaar waarschijnlijk om ons appartement in Antwerpen huil en om alle goede tijden die ik daar heb beleefd.

Shit is getting sentimal. Geen zorgen mensen, het zal snel weer normaal zijn.

Facebooktwitterpinterestlinkedinmail