filter bubble

Ik woon in een flatgebouw met relatief veel alleenwonende werkende vrouwen. Ze beweren wel eens dat de menstruaties van vrouwen die veel samenzijn synchroon beginnen te lopen, daar kan ik geen uitspraken over doen, maar op sommige vlakken lopen onze levens wel synchroon. Er is een vrouw met wie ik regelmatig in de bus naar het station zit en op mijn vrije dag loop ik haar tegen het lijf in de Albert Heijn. Toeval, of niet?

Dat ik in een flat met veel gelijkgestemden woon, is te wijten aan toeval. Of misschien trekken bepaalde buurten in een stad bepaalde mensen aan. Wie zal het zeggen. Wat ik wel weet, is dat het op internet inderdaad ongeveer zo werkt: bepaalde delen van internet trekken bepaalde mensen aan. Het is niet eens onze eigen schuld. Google en de algoritmen van verschillende social media-kanalen zorgen daarvoor. Het fenomeen heet de filter bubble.

De filter bubble zorgt ervoor dat jij relevante zoekresultaten te zien krijgt die precies de informatie geven waar je naar zocht en dat Facebook eerst de artikelen laat zien die je waarschijnlijk leuk vindt. Als iemand anders op Google hetzelfde zoekwoord gebruikt, kan hij/zij andere resultaten te zien krijgen. Op zich handig, want op die manier hoef je nooit door te bladeren naar pagina twee van Google. Meestal hoef je niet eens verder te kijken dan het derde zoekresultaat. Allemaal het werk van een algoritme.

Het is superleuk in mijn bubble – en er is geen plek voor jou.

Afgezien van wat ik hiervan zou moeten vinden gezien de hele privacy op internet-kwestie, zorgt het ervoor dat ik in mijn comfortzone blijf en daar moeilijk uitkom. Ik krijg artikelen en informatie te zien die bij mijn ideeën en leefwereld passen en jij stuit op artikelen die passen bij de jouwe. Zo las ik een tijdje geleden dat iemand zich afvroeg: ‘Hoe heeft Trump de verkiezingen kunnen winnen? Niemand zag het aankomen.’ Het antwoord? Dit was een quote van iemand uit de ene filter bubble, maar ergens in een andere filter bubble was iedereen al maandenlang lovend over Donald Trump. De Trump-aanhanger wil geen tweets of artikelen over Hillary, tenzij ze belachelijk wordt gemaakt. Zelfs als je je er niet bewust van bent, weten algoritmes wat jij diep van binnen graag wil zien. Wanneer gaat Google therapie aanbieden?

Kortom, ik leef in een bubble. Ik woon toevallig in een flat met vrouwen die soortvan hetzelfde doen als ik en mijn internetgedrag wordt stiekem gestuurd. Het voelt vertrouwd in mijn bubble en ik voel me er zowaar normaal door. Want hé, blijkbaar lijken ‘de mensen op internet’ best wel op mij. Wat ik voor het gemak over het hoofd zie, is dat ik alleen voldoe aan mijn eigen filter bubble-norm. Het zomaar zou kunnen dat ik verre van normaal ben.

En toen veranderde alles…

Sinds een tijdje is mijn filter bubble in de war. De afgelopen paar jaar ben ik regelmatig in België en sindsdien glippen er Belgische websites sneaky mijn zoekresultaten binnen. Volledig gestoord. Waarom zou ik in godsnaam een zalm-broccolilasagne van Colruyt maken als mijn vertrouwde Albert Heijn ook een recept heeft? Best een aanrader trouwens. Zelfs de vertrouwde Albert Heijn is af en toe Belgisch volgens Google. Laatst wilde ik iets bestellen bij Hema. Per ongeluk gedroeg ik me als een bejaarde: ik typte Hema.nl niet in mijn adresbalk, maar ik zocht via Google naar Hema. Guess what? Hema.be staat op de eerste plaats. En het allerergste? Als ik doorklik naar de website krijg ik doodleuk een pop-up in beeld dat ik vanaf mijn locatie niets kan bestellen.

Kan mijn filter bubble handmatig aangepast worden? Ik wil eruit.

Tot zover mijn overpeinzingen. Wil je meer weten over de filter bubble? Dan kun je het boek van Eli Pariser lezen. Ik heb het niet gelezen.

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinmail