Lat'en naar samenwonen

Het is bijna zover.

Lat staat voor Living Apart Together, oftewel je hebt een relatie, maar woont niet samen. Volgens cijfers van het CBS (2015) heeft acht procent van de Nederlanders een lat-relatie. Ongeveer driekwart van de lat’ers wil in de toekomst samenwonen, die koppels vallen onder ‘tijdelijke lat’ers’.

Ik kan me goed voorstellen dat er mensen zijn die blijven lat’en. Het is ideaal, en zeker als je al eerder hebt samengewoond of kinderen hebt, zou ik waarschijnlijk extra veel waarde hechten aan mijn eigen ruimte. Ondanks dat ik vind dat apart wonen voordelen heeft, was het sinds het begin van mijn relatie niet mijn ambitie om alleen te blijven wonen.

Mijn vriend en ik hadden altijd het vage plan om ooit te gaan samen wonen, zodra we wisten waar dat moest gaan gebeuren. Daarom schaarde ik mezelf niet onder de lat’ers, maar volgens de definitie van het CBS had ik de afgelopen vijf jaar wel degelijk een lat-relatie. Het grootste deel van die tijd zat er bijna twee uur reisafstand tussen ons. Sinds mijn vriend in Antwerpen woont, is de reisafstand korter, maar ook nu is er gemiddeld één weekend per maand waarin het ons niet lukt om elkaar te zien.

Natuurlijk blijft een relatie leuk als je elkaar bijna nooit ziet

Een lat-relatie was voor mij de ideale manier om onze relatie op een natuurlijke manier te laten groeien en tegelijkertijd tijd voor jezelf te hebben. Die tijd had ik nog nodig toen ik mijn vriend op mijn 24ste leerde kennen. Soms doen mensen alsof het een prestatie is om een relatie te onderhouden waarin je elkaar minder vaak ziet dan een ‘gemiddeld’ koppel. De quote ‘ik zou het niet kunnen’, heb ik van meerdere mensen te horen gekregen. Voor mij werkt het andersom: natuurlijk blijft mijn relatie leuk, ik zie mijn vriend alleen in het weekend en dan doen we voornamelijk leuke dingen. Verplichtingen? Hebben we vrij weinig. Als we elkaar langer zien, zijn we op vakantie en daar doen we – wederom – leuke dingen.

Afscheid nemen en moeilijke onderwerpen op WhatsApp

Als ik één ding moet kiezen dat ik de afgelopen jaren lastig vond, is het afscheid nemen. De deur achter hem dichtdoen na een gezellig weekend samen. Daarnaast vind ik het soms ook lastig om moeilijk onderwerpen te bespreken. Ik ben daar sowieso niet goed in, maar als we in het weekend slechts één dag samen zijn, heb ik geen zin om zware onderwerpen te bespreken. Frustraties bespreken? Ik hou het liever leuk in de schaarse tijd die we hebben. Sowieso ben ik meer een schrijver dan een prater. Ik gooi moeilijke onderwerpen makkelijk in de app, waardoor er onbegrip kan ontstaan – meestal om niets. Als je elkaar net volgend weekend niet ziet… Dan moet je best lang wachten om een misverstand persoonlijk uit te praten.

Een relatie zal zijn weg wel vinden

Voor mij werkt(e) een lat-relatie goed. Ik zou een lijstje met tips om een lat-relatie te laten werken, kunnen opdreunen. De waarheid is: mijn vriend en ik bellen nooit, we kijken niet al skypend naar dezelfde film, we laten geen lieve verrassingen en briefjes voor elkaar achter als we elkaar niet zien en we hadden jarenlang geen groter relatiedoel dan onze volgende vakantie of de volgende serie op Netflix. En toch zijn we hier; volgende maand gaan we samenwonen.

We kennen elkaar vijf jaar, dus ondanks dat we voornamelijk leuke dingen doen als we samen zijn, kennen we elkaars minpunten inmiddels. Als we samenwonen zal er best veel veranderen in onze relatie, daar ben ik me van bewust. Zo hebben we pas een paar keer in ons leven samen gegeten na een werkdag. Twee mensen met hun eigen gewoontes, ochtendroutine en bedtijd, die dat samen in één leven gaan proberen te gieten. Twee mensen en maar één wc*. Ik vind het nogal wat. Vraag me over een paar maanden maar eens hoe het samenwonen bevalt.

Of vraag het hem.

Foto: Sylvie Tittel

* = Muzikale ondersteuning waar niemand op zit te wachten (en maar 3 mensen snappen deze verwijzing).
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinmail