Hoe bizar is het dat de grens tussen België en Nederland dicht is? Had ik dát van tevoren geweten… Dan was ik natuurlijk nooit verhuisd ;-)

Maar ik ben wel verhuisd. Het is vandaag precies een jaar geleden dat ik voor de laatste keer de voordeur van mijn appartement in Utrecht dichtdeed. Het gebouw waar de algemene gang altijd een beetje naar bejaardenhuis rook. Ik zou willen zeggen dat ik in een jaar veel geleerd heb, maar dat valt tegen. Voor wie toch wil profiteren van mijn levenslessen, hier komen ze:

1. Mensen zijn flexibel

Levenservaring heeft me al eerder in mijn leven laten zien dat ik vaak meer tegen de aanloop van een verandering aanhik. Zodra een verandering eenmaal in gang is gezet, ga ik daar makkelijk in mee. Het is alleen jammer dat ik voor die tijd al een eindeloze lijdensweg aan doemscenario’s voor mezelf heb gecreëerd in mijn hoofd. Misschien moet ik dat met deze kennis volgende keer toch proberen te voorkomen.

2. Lage verwachtingen hebben helpt

Ik ben er niet trots op, maar ik ben een doemdenker. Het voordeel: met lage verwachtingen kan de werkelijkheid bijna alleen maar meevallen. Dat is met mijn emigratie niet anders. Van tevoren dacht ik dat ik het regelmatig even moeilijk zou hebben, dat ik het soms best kut zou vinden en dat ik zin zou hebben om een labiel potje te janken. Guess what? Dat is dus niet zo.

3. Ik blijf ‘de Hollander’, embrace it

Af en toe is het vermoeiend om de mening van ‘Nederland’ te moeten vertegenwoordigen als iemand vraagt hoe iets in Nederland gaat of hoe Nederlanders ergens over denken. Mijn mening of ervaring vertegenwoordigt geen heel land. Een paar maanden geleden zakte de moed me even in mijn schoenen toen ik me realiseerde dat ik hier voor altijd ‘de Hollander’ zal blijven. Gelukkig kwam vriendin C. (Nederbelg met 10 jaar ervaring) met goed advies: embrace it. En stiekem een nog beter advies: doe er een schepje bovenop. Ik voelde me een beetje schuldig toen ik iemand die zelf pas net in België woont, had wijsgemaakt dat iedere Nederlander klompen heeft. Maar wie begint er dan ook over klompen?

4. Geduld hebben loont

De eerste maanden heb ik me opgefokt over dingen die niet gingen zoals ik wilde, vooral over de administratieve romplslomp. Van tevoren zag ik Utrecht – Antwerpen als een gewone verhuizing. Met alles dat je moet regelen als je in België komt wonen, voelde het echt als een emigratie. Gelukkig is alles inmiddels geregeld. Er ligt alleen nog een dikke blauwe envelop op mijn dressoir. Het M-biljet, oftewel de belastingaangifte die je moet doen als je Nederland verlaat.

5. Het leven is gewoon het leven

Als je je leven omgooit, is dat in het begin best spannend. Vervolgens ging ik mee in de flow van dingen die ik moest regelen: administratie, werk zoeken en ondertussen voor het eerst samenwonen. Ik buit het graag uit door erover te schrijven. Niet omdat ik mezelf of mijn leven zo interessant vind, maar omdat ik graag schrijf. Uiteindelijk is het leven gewoon het leven, ook als je in een ander land (a.k.a. 1 uur en 20 minuten met de auto) verderop gaat wonen. Dat het leven veranderlijk is, hebben we de afgelopen weken gemerkt. Geniet van waar je nu bent en wat je nu hebt, volgend jaar kan alles anders zijn.

Een jaar in België: updates over mijn leven

Op Gids voor het Zuiden neem ik jullie regelmatig mee in mijn leven. De onderstaande artikelen schreef ik afgelopen jaar over mijn verhuizing.

Facebooktwitterpinterestlinkedinmail