Een kwaaltje dat vanzelf begint, gaat vanzelf over. Dat maak ik mezelf in ieder geval dapper wijs, terwijl dokter Google me alle doemscenario’s laat zien.

Trekjes van een hypochonder

Tandpasta in mijn oog? Brandt als een malle en waarschijnlijk word ik langzaam blind. Pijn aan mijn teennagel? Ik denk dat de dokter hem eraf moet halen. Mijn teen bedoel ik.

Naar de dokter gaan, dat doe ik niet zo snel. Waarschijnlijk mede doordat het gros van mijn kwaaltjes snel over is. Ik ben verrassend genoeg niet blind geworden na het tandpastadebacle. Daarnaast weet ik dat ik lichte trekjes van een hypochonder kan hebben. Die vlaag van misselijkheid, is dat niet gewoon doordat een collega gisteren over haar partner met buikgriep vertelde? Mijn rationele kant verdringt de doemscenario’s. De kans is groot dat ik niks heb. Als de dokter dat in mijn dossier noteert, neemt ze me niet meer serieus als ik ooit echt iets ernstigs heb.

Voetbalblessure zonder te voetballen

Vorig jaar kreeg ik last van mijn lies. Het begon met pijnlijke steken. Links afslaan ging alleen als ik mijn lichaam in drie kleine stapjes naar links draaide. Het zag er ook belachelijk uit dat ik al in elkaar kromp van de pijn in als ik naar een zak chips reikte. Mijn motto ‘als het vanzelf begint, gaat het vanzelf over’ klopte. De steken waren na een maand over. Die sluimerende liespijn die af en toe naar andere kanten uitstraalt? Ach, dat beïnvloedt mijn leven niet echt. Zolang ik maar niet te grote stappen zet, niet naar voren leun als ik zit en mijn benen zoveel mogelijk bij elkaar hou.

Volgens mijn favoriete dokter Google wijzen de symptomen op een typische voetbal- of andere sportblessure. Eén ding weet ik zeker: het komt niet door sporten. Eerder door te veel zitten. Ik zou meer moeten bewegen, maar daar heb ik blijkbaar te weinig discipline voor. Wat kan de dokter eraan doen dat ik een luie thuiswerker ben?

In de knoop

Laatst besloot ik om mijn liespijn toch eens voor te leggen aan de dokter. Haar visie blijkt tegenover mijne te staan: ‘Als je er al zo lang last van hebt, gaat het waarschijnlijk niet vanzelf over.’ Ik kan nu een echo versturen naar mijn vrienden. Niet van een baby, wel van een peesontsteking met twee spierverkalkingen.

Inmiddels ben ik bij de kinesist geweest (NL: fysiotherapeut). Het verdict: van mijn onderbuik tot iets boven mijn linkerknie zitten mijn spieren vol triggerpoints. Zelfs mijn rechterkant zit op sommige plekken in de knoop. Mijn lichaam probeert mijn echte kwaal waarschijnlijk te compenseren, al een jaar lang, waardoor ik andere spieren te hard aan het werk heb gezet. Met een paar sessies (volgende week staat dry needling op de planning) en rekoefeningen zou ik er als het goed is vrij snel vanaf kunnen zijn.

En voor mij eigenlijk de grootste opluchting: de dokter hoeft niet in mijn dossier te noteren dat ik een hypochonder ben.

Foto: Tamba Budiarsana from Pexels

Facebooktwitterpinterestlinkedinmail