Met mijn schoenen in mijn hand ren ik door de lobby van ons motel naar de taxi die ik nog geen 20 minuten geleden besteld heb. Het gaat me niet overkomen dat ik te laat kom op de bruiloft. Dé bruiloft die in eerste instantie de reden was voor onze roadtrip.

Dat ze in Amerika geen kilometers maar miles gebruiken, hoeft niemand me te vertellen, maar dat de minuten die navigatiesystemen gebruiken ook anders zijn, had niemand mij verteld. Ik had al ergens gelezen dat ik bij de tijd die een routeplanner aangeeft gerust 25 procent mag optellen. Ik ondervond het aan den lijve toen we iets later dan gepland aankwamen in Shenandoah. Navigatiesystemen zijn in Amerika optimistischer dan thuis.

Op de dag van de bruiloft calculeer ik daarom genoeg extra tijd in om van Washington naar onze volgende bestemming te rijden: Atlantic City, de locatie van de bruiloft. Het is drie uur en tien minuten rijden. We vertrekken om half elf ’s ochtends. Zeven uur voordat de bruiloft van mijn vriendin begint. Lijkt me schappelijk. Misschien kunnen we als we aankomen in ons motel nog een uurtje chillen aan het strand.

Alles gaat volgens plan, we rijden, er zijn geen files. Maar na een tijdje valt me iets vreemds op: voor iedere minuut die we dichterbij onze bestemming komen, komen er twee bij. We rijden al meer dan een uur als de reistijd weer op de beginstand staat. Dat stond niet in mijn planning. Automatisch begin ik doemscenario’s te bedenken. Eigenlijk is er maar één doemscenario: dat we te laat komen. Om half vier ’s middags begin ik lichte paniek te voelen: over twee uur moet ik ‘al’ op een bruiloft zijn. Een snel rekensommetje leert me dat dat heel krap wordt als het navigatiesysteem zo doorgaat met die minuten. Ik overweeg om me alvast in de kofferbak om te kleden. Zoals vaak komt alles goed. Paniek om niets, daar ben ik (soms) goed in.

We komen na een rit van zes uur bij ons motel aan. Het zou drie uur en tien minuten rijden zijn, we hebben niet in de file gestaan. Mijn kleine hersenen zijn er nog niet over uit hoe dat kan.

Op de kamer vervloek ik mezelf dat mijn jurkje voor de bruiloft onderin mijn koffer ligt. Terwijl ik de stof bij elkaar houd zodat ik de rits aan de zijkant dicht kan doen, knapt het bandje. Ik doop mijn jurk om tot strapless jurk. Ik trek mijn telefoon uit de oplader en gris mijn schoenen mee. We komen op tijd om de mooiste dag uit het leven van twee mensen mee te maken, in Amerika.

Wat kunnen jullie hiervan leren?
1. Ben je in Amerika en moet je ergens op tijd zijn, verdubbel gerust de reistijd.
2. Jurkjes onderin je koffer leggen, is niet altijd handig. Bovenop trouwens ook niet, de laatste keer dat ik dat deed, kwam mijn jurkje driedubbel vast te zitten tussen de rits, daar kwam het jurkje niet ongeschonden uit.
3. De hele avond gratis cocktails schenken op je bruiloft is een goed idee.
4. Als je mij niet volgt op Snapchat loop je pareltjes van foto’s mis, zoals een foto waarop ik op het toilet zit.

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinmail